Haringvliet, Hollandsdiep en Volkarak – deze drie wateren, met een lengte tot wel 30 km, vormen de visrijke Rijndelta in Nederland. Precies op deze wateren vond ook in 2022 de Luremasters plaats. Een internationaal toernooi met absolute topvissers. De opzet van dit toernooi is als volgt: het doel is om tijdens de in totaal drie toernooidagen in totaal 3 snoeken, 7 snoekbaarzen en 5 baarzen te vangen. De lengtes van de idealiter 15 ingeleverde vissen worden bij elkaar opgeteld en het team met de hoogste som wint het toernooi. De drie wateren worden via loting verdeeld onder de 120 deelnemende teams. Elk team zal dus één dag op elk van de drie wateren vissen.
De voorbereiding
Een toernooi verloopt doorgaans niet zonder de nodige voorbereiding. Zo begint het al maanden voor de start met talloze telefoongesprekken. Frank Bußmeyer en ik hebben tijdens deze gesprekken alle zeekaarten al doorgenomen en de beste plekken uitgekozen. In gedachten hadden we dus al voor het begin van het toernooi veel vis gevangen. Dat het er in werkelijkheid vaak anders uitziet, is ons ook duidelijk – maar de voorpret is natuurlijk het leukste. Twee weken voor de start van het toernooi vertrekt Frank dan met zijn topuitgeruste Nitro-boot naar Nederland. Dagelijks kreeg ik telefonisch, maar ook visueel via WhatsApp de meest recente vangsten doorgestuurd. Het zag er allemaal erg veelbelovend uit – vooral wat de baars en de snoek betreft. Deze week was voor mij extreem zwaar, omdat ik nog moest werken en Frank me gewoon kwelde met de foto's en verslagen… Een week later mocht ik eindelijk ook de hengel in de hand houden. Wat kan ik zeggen, het verliep echt perfect voor ons. Zelfs de meervallen wilden bijten; ook al tellen die niet mee in het toernooi, ze hebben onze training op een actievolle manier verrijkt.
Aangezien ik met mijn kleine Lund-boot kwam, zouden we op veel situaties goed voorbereid moeten zijn. Het plan was om vanaf mijn boot op pelagische vis te vissen en vanaf de grote boot van Frank vervolgens met de werphengel te vissen. Bovendien is het bij zeer winderige omstandigheden veel prettiger om vanaf de grote boot te vissen. En inderdaad zou de wind tijdens het toernooi nog een grote rol gaan spelen.
Het toernooi
Voorafgaand aan de loting over de volgorde van de wateren hadden we onze zinnen gezet op de volgorde Haringvliet, Hollandsdiep en Volkerak. Het geluk was ons inderdaad gunstig gezind en we gingen als team 2 in deze volgorde van start. Het plan was dus om op de eerste dag, wanneer de wind het zwakst was, vanaf de kleine boot pelagisch te vissen op het Haringvliet.
Het startschot klonk stipt om 8.15 uur en de 40 boten verspreidden zich over een enorm gebied op het uitgestrekte water. Al snel zagen we een paar snoekbaarzen op de sonar. We hebben er een paar gevangen, totdat uiteindelijk het sterkste signaal zich moedig op ons aas „stortte“. Helaas bleef de vis niet hangen, en zoals zo vaak in de verhalen was het natuurlijk een hele grote, nee, een gigantische snoekbaars. Afhaken en wachten op een nieuwe kans, die dan ook een uur later zou volgen. Het liep zoals het moest lopen, ook deze vis haakte zich na een korte dril los. Twee uur later was het inmiddels al middag en stonden we nog steeds zonder vis. De paniek hield zich bij ons nog binnen de perken, maar we wilden nu toch nog een andere plek uitproberen. Dus reden we ruim 8 km om naar een nieuwe plek te gaan. Hier stond echter al zoveel wind dat fatsoenlijk vissen niet mogelijk was. Nieuw plan: een rondje longlinevissen in de luwte van de oever. Ook dit werkte niet zoals tijdens de training. Nu nam de nervositeit langzaam toe. In het laatste uur zetten we alles nog een keer in op de eerste plek. Gelukkig konden we toen nog een mooie snoekbaars van bijna 70 cm vangen op de aloude Popeye. Die was echt zwaar bevochten.
Op dag 2 stond het Hollandsdiep op het programma. Vanaf 12 uur werd er wind/storm met windkracht tot 6 voorspeld. Daarom hebben we na lang twijfelen besloten om met de grote boot te vertrekken. Vandaag moesten er nog minstens 6 snoekbaarzen op het scorebord komen, aangezien het op de laatste dag in het Volkerak vrijwel onmogelijk is om overdag gericht op snoekbaars te vissen. Zeker omdat er nog 3 snoeken en 5 baarzen ontbraken. De dag stond dan ook in het teken van werp- en sleepvissen. Als er een vis bij het slepen beet, hebben we de plek uitgeworpen. Voor het slepen hebben we over het algemeen volumineus aas gebruikt. Het succesaas van de dag was de Ikiru Crank. Zo hebben we uiteindelijk nog de 6 snoekbaarzen bij elkaar gesprokkeld. Tot zover waren we voorlopig tevreden, hoewel het wel erg stressvol is als je zo achter het nogal slechte vangstresultaat van de eerste dag aan moet vissen. Daarom hebben we de 6 snoekbaarzen eerst gevierd, ook al wisten we dat de laatste dag op het Volkerak 5 baarzen en 3 snoeken moest opleveren.
Dag 3 stond volledig in het teken van de storm, zelfs zo erg dat de organisator serieus had overwogen om deze dag te schrappen. We waren blij toen de organisatoren besloten om toch door te gaan met de wedstrijd. Uiteindelijk werden er echter windstoten tot kracht 7 gemeten – wat zelfs in een grote boot een echte uitdaging vormde. De dag op het Volkerak was echter een heel geslaagde dag. Er kwamen echt supermooie baarzen in grote aantallen in de boot terecht. Het was aan het einde nog eens echt leuk. Helaas hadden we tussen de baarzen geen snoeken als "bijvangst". Dat geluk hadden we tijdens de training echt in overvloed, zelfs met meterslange vissen. Daarom hebben we in de laatste 2 uur besloten om nog gericht op snoek te vissen. Er ontbraken immers nog 3 stuks voor een fullcard.
Werp na worp hebben we de randen en structuren afgetrokken, maar afgezien van één flinke aanbeet op de Thrillseeker was er verder geen activiteit. De storm was inmiddels zo hevig dat het echt heel moeilijk was om nog geconcentreerd en goed te vissen. Dus besloten we nog een rondje te slepen. Het gebeurde zoals het moest gebeuren: de eerste snoek liet zich al snel bij mij aan de hengel zien. Frank haalde zijn hengel parallel binnen en kreeg ondertussen een brute aanbeet. Nee, lijnbreuk!!! Zo hadden we bijna een dubbele dril gehad. En zoals later zou blijken, zou deze vis superbelangrijk zijn geweest voor de fullcard, want daarna hebben we nog maar één snoek kunnen landen.
Zo hadden we uiteindelijk in totaal 14 vissen van de vereiste 15; we mogen onszelf wel trainingskampioenen noemen, maar daar kun je uiteindelijk niets mee kopen. En zoals bekend zijn er altijd meer trainingskampioenen dan echte winnaars. Daarom gaat ons oprechte respect uit naar de teams die onder deze zware omstandigheden bovenaan zijn geëindigd. Wij waren het deze keer niet en kunnen alleen maar vanuit de betere middenmoot naar boven zwaaien. Volgend jaar komen we echter sterker en met een beter doordacht plan terug 😉
Tot slot willen we SPRO bedanken voor het vertrouwen dat jullie in ons hebben gesteld!
Belangrijkste producten van de blog
ITM 80H softbait
Akilas 90XXH Extra Heavy Bait Special
OX Baitcaster
Dassault 2.0
Scent Series Insta Claw
